قطعه‌ای از تاریخ ترجمۀ عربی به فارسی: نسخۀ هدائی افندی به یاد آذرتاش آذرنوش

نوع مقاله : پژوهشی

نویسنده

10.22081/jap.2026.80507

چکیده

ترجمه‌های قدیم قرآن منابعی ارزشمند برای درک تحوّلات ترجمه‌ای و زبانی در ایران پس از اسلام است. یکی از کهن‌ترین ترجمه‌های کامل و خالص و تاریخ‌دار قرآن نسخه‌ای است به‌تاریخ ۶۲۱ هجری که در کتابخانۀ هدائی افندیِ استانبول نگهداری می‌شود. در مقالۀ حاضر، این نسخه معرّفی و سپس ویژگی‌های کتابت و زبان و ترجمۀ آن بررسی شده‌است. در بخش بررسی زبانی، به برخی از عناصر محلّی و کهن و نیز خصائص آوایی زبان منعکس در این ترجمه اشاره شده‌است. بررسی ترجمه‌ای نشان می‌دهد که شیوۀ غالب این ترجمه، برگرداندن لفظ‌به‌لفظ و پیروی از نحو عربی است. در مواردی، مترجم از شیوۀ اصلی روی‌گردانده و در مواردی نیز عباراتی را، احتمالاً با نظر به تفاسیر قرآن یا تحت تأثیر باورهای خود، به متن افزوده‌است. در برخی مواضع، لغاتی ترجمه نشده و بخش‌هایی به شیوۀ تفسیری برگردانده شده که نشان‌دهندۀ راهبردهای مترجم و نیز دشواری‌های ترجمۀ قرآن به فارسی است. نتایج حاصل از این مطالعۀ موردی، ارزش این نسخه را در درک بهتر بافت تاریخی و ترجمه‌ای و زبانیِ ترجمه‌های قدیم قرآن به فارسی، و دشواری‌ها و چالش‌های عمل ترجمه را در ادوار متقدّم ایران پس از اسلام می‌نمایاند.

کلیدواژه‌ها